این مقاله تاریخچه‌ی تصور «اعتیاد به کتاب» را بررسی می‌کند؛ در قرن‌های ۱۸ و ۱۹ میلادی، خواندن زیاد — به‌ویژه میان زنان و جوانان — نوعی خطر روانی و اخلاقی دانسته می‌شد. با پذیرفته‌ شدن رمان در قرن بیستم، این دیدگاه از میان رفت و کتاب‌خوانی نشانه‌ای از فرهنگ و سرمایه فرهنگی شد. امروز این اختلال رسمی وجود ندارد، اما نشان می‌دهد جامعه چگونه رفتارهای تازه، مانند استفاده‌ی افراطی از فناوری دیجیتال، را بیمارگونه می‌بیند.

این مقاله به تحلیل شخصیت‌های ماندگار ادبیات جهان از منظر مکاتب روانکاوی و روانشناسی عمق می‌پردازد و نقش نظریه‌های فروید، یونگ، ملانی کلاین و لاکان را در بررسی ویژگی‌های روانشناختی شخصیت‌هایی چون هملت، رودریک آشر، هیتکلیف، بئاتریس، بلوم، مدئا، مرسو و شخصیت‌های پینتر نشان می‌دهد.